autor: Smednir

Obmacałem kilkadziesiąt dział, zapoznałem się z setką tablic. Przy każdej starałem się zatrzymać choćby na chwilę, uruchomić wyobraźnię i ujrzeć czających się w krzakach Konfederatów, tysiące żołnierzy w szarych mundurach. Działa z rezerw artylerii Ewella, tablice pułkowe informujące o ich dokładnej lokalizacji, w konkretnych dniach czy godzinach. Miejsca, gdzie poszczególne brygady koncentrowały swoje pułki przed pamiętnym atakiem Picketta.

Moją szczególną uwagę zwrócił pomnik upamiętniający żołnierzy z 11-go z Missisipi. Pułk wziął udział w ataku 3 lipca (Davis’ Brigade). Na cokole pomnika umieszczono mosiężną tabliczkę informującą o stratach, jakich doznał podczas walk. Są przerażające! Do 11-go pułku z Missisipi jeszcze wrócę.

autor: Jason Goodnite (tłumaczył Tomek - Haze)

Generał August V Kautz pisał w swym poradniku dla podoficerów i żołnierzy z 1865 roku: „żołnierskie racje żywnościowe są duże i tak różnorodne, że pozwalają sporządzić przyzwoity posiłek”. Większość żołnierzy wojny secesyjnej nie przyznałaby mu racji. Nie można jednak zaprzeczyć, że zarówno rząd federalny, jak i konfederacki starały się, aby ich armie były dobrze karmione. Nie ulega też wątpliwości, że kwestia codziennego pożywienia była jedną z najważniejszych trosk każdego żołnierza. Setki relacji z czasów wojny są poświęcone są jedzeniu i jego przygotowywaniu.
Dla nas, miłośników żywej historii, bogactwo informacji dotyczących codziennego życia żołnierzy jest nieocenione. Najczęściej jednak koncentrujemy się na taktyce, broni, wyposażeniu czy mundurach. Świadectwo tego, co jedli żołnierze, jest tak samo ważne i cenne dla odtworzenia ich losów, jak mundury, które nosili, i broń, którą walczyli.